Het Universum van de Dingen - Marthe van de Grift

BLOG


HET UNIVERSUM VAN DE DINGEN


Melkinstallatie, Centrum Beeldende Kunst (CBK) Groningen, 2019.


PART OF THE PROCESS

vrijdag 12 april 2019


Klein eureka momentje dat geen eureka momentje had hoeven zijn (maar ook als kunstenaar kan je een bord voor je kop hebben): hoe kan ik bezig gaan met het proces als ik me de hele tijd druk maak over de presentatie ervan. Dat proces staat namelijk in eerste instantie helemaal los van de presentatie. Denk ik.


Loslaten

Deze eerste weken staan echt in het teken van het loslaten, geloof ik. Het loslaten van vaste vormen en mezelf de ruimte geven. Het kader van het plan loslaten en het kader van het fotografisch medium. Dat is ook precies de behoefte waar het werkplan uit voort komt. Dus hoewel ik zo erg zit te worstelen en het niet op lijkt te schieten, is dit waarschijnlijk een hele waardevolle tijd. Part of the process? Het doet me goed dit te realiseren. Dat proces is dus ook: dingen die mislukt lijken te zijn. En die dingen zijn een noodzakelijk onderdeel. Ook dat wist ik eigenlijk wel, maar gevoelsmatig ligt dat anders. 

En ik ben nog niet klaar met loslaten: dat NL thema hè, daar wilde ik dus bewuster mee bezig zijn. Mmmmmja... dat werkt niet merk ik. Waarom niet? Omdat mijn werk over andere dingen gaat. Dat het vaak typisch Nederlandse onderwerpen/voorwerpen zijn, is een voortvloeisel uit die andere dingen. Een voortvloeisel dat me wel een zeker gedachtengoed geeft, maar daar laat ik het bij - voor nu. 


Over presentatie en proces

Dat loslaten bevalt me wel, want ik heb een goede week achter de rug. Ik merkte hoe fijn het werkt als ik alle dingen/pogingen/werkjes (hoe moet ik ze noemen?) samen ophang of neerleg. Gewoon om het voor mezelf op één plek te hebben en afstand te kunnen nemen. Is dat presentatie? Het is alsof de verschillende dingen elkaar bestaansrecht geven. 'Samen staan we sterk' of zo. Dat geeft me vertrouwen! Ik moet dus wel de ogenschijnlijk nietige momenten in mijn proces een soort sokkel geven. Of misschien beter: ruimte om te bestaan. 

HET PLAN MET DE GROTE P

dinsdag 12 maart 2019


Ik ben nog maar net bezig en het Plan heeft mij in de houdgreep. Hoewel ik het een goed werkplan vind, ben ik helemaal niet van een plan. Ik wil er vanaf. Dat kan natuurlijk helemaal niet, want ik heb geld gekregen voor dit plan. Ik moet het anders benaderen, want ik werk mezelf vast. Ik wil me focussen op het proces, maar door het werkplan ben ik bezig met het eindresultaat.


Proces

Tijdens de Wildvang expositie in het CBK afgelopen december wilde ik alvast mijn werkplan in de praktijk brengen. Toen ik daarmee bezig was, merkte ik al direct dat ik geen gelikte, affe werken moest proberen te maken. Ik wilde namelijk graag - zoals de schets in mijn werkplan - een paneel met die verschillende componenten uit mijn ‘melkonderzoek’. Ik heb weken gezocht naar de juiste opstelling en presentatie van dat werk maar het wilde niet lukken. Ik kon niet de feeling van het proces vangen. Alles samen op het paneel werd niet de interessante optelsom die ik voor mij zag, maar slechts losse elementen: te stilistisch en er was geen proces aan af te lezen.

plattegrondje van de melkinstallatie

Tot ik op een gegeven moment op een avond hopeloos zat te kijken naar hoe alles op de grond bij het paneel stond, en dacht: dit is het! Dit is wat ik wil laten zien! Midden uit het proces gegrepen. Suggestief. Terloops. Potentieel. Ik moet het helemaal niet tot één werk willen maken, en het moet ook niet ‘af’ zijn. Mijn onderzoek is overigens nooit af. Wel moest dat paneel erbij. Uit zo’n wit paneel spreekt mogelijkheid en potentieel, als een blank canvas. Het lege paneel en de dingen op de grond fungeerden als een uitnodiging voor de kijker. Op dat moment kwam ik erachter hoe belangrijk ik het vind dat de kijker in mijn onderzoek stapt en ermee verder gaat. Dit bevestigt weer waarom het belangrijk is het procesmatige van mijn werk te laten zien: op die manier kan ik de kijker meenemen in mijn gedachten en bevindingen.


Terug naar het begin

De afgelopen week heb ik dus weer zitten worstelen met dat plan, ook omdat ik de verantwoordelijkheid voel het uit te voeren. Totdat ik bij mezelf dacht: waar gaat dit plan uiteindelijk over? Niet per se over het maken van ruimtelijke fotowerken, maar over het integreren van het proces. En de vraag is: hoe? Daar ga ik mee bezig, en dat wil ik ruimtelijk doen én met foto’s.


En daarom hier een video die ik vandaag maakte:

DIE NEDERLANDSE IDENTITEIT

maandag 11 maart 2019


Vanwege de verhuizing ben ik er even tussenuit geweest dus het voelt alsof ik van niets moet beginnen. Gelukkig helpt mijn werkplan hierbij en voel ik het weer kriebelen als ik het lees.

Typisch Nederlands

In mijn werkplan staan verschillende voorbeelden van voorwerpen die ik interessant vind om te onderzoeken. Toen ik dit lijstje wilde uitbreiden merkte ik dat het best moeilijk is om goede voorwerpen te vinden. Ze moeten wel typisch Nederlands zijn, maar niet uitgemolken zoals klompen. Van die typische dingen waar je eigenlijk nooit bij stil hebt gestaan. En in hoeverre mag iets dan in het buitenland wel of niet bestaan? Niet elk voorwerp/ding is geschikt: om er iets mee te kunnen, moet het concreet en specifiek genoeg zijn om erop te kunnen voortborduren op de manier waarop ik wil (absurdistisch), maar het moet ook genoeg associaties/connotaties om zich heen hebben zodat het me genoeg ruimte biedt. Melk is bijvoorbeeld heel geschikt: heel specifiek en simpel als typische drank bij de Nederlandse lunch, en tegelijkertijd heeft het een wereld aan connotaties, gebruiken en geschiedenis.


Politiek

Mijn vader vindt dat ik een heel actueel maatschappelijk/politiek thema onderzoek. Over identiteit enzo. En dat is ook zo, maar daar zit niet mijn interesse. Mijn interesse zit in het openbreken van de gesystematiseerde logica van ons dagelijks leven. Ik wil het dichtbij houden. Mijn focus ligt bij mijzelf en bij de individuele kijker en zijn directe omgeving. Voorbij 't intellect. Uiteindelijk kan je alles wel linken aan de politiek, maar dan doe je als kunstenaar dus gewoon weer gezellig mee met het systeem.



HET BEGIN

Maandag 11 maart 2019


Het is zover! Dit is officieel het eerste bericht in mijn blog Het Universum van de Dingen! Ik ben dit blog begonnen naar aanleiding van het gelijknamige projectplan waarmee ik het Hendrik de Vriesstipendium won. Komend jaar ga ik hiermee aan de slag en eind december 2019 laat ik mijn bevindingen zien in het Centrum Beeldende Kunst (CBK) Groningen.


Het Plan met de grote P

Wat het plan inhoudt? Kort gezegd: mijn proces meer integreren en meer ruimte te geven door buiten het kader van de foto stappen. Mijn manier van werken is onderzoekend: door middel van experiment ontdek en bestudeer ik de logica van de wereld om mij heen. Mijn werkwijze is het afgelopen jaar langzaam veranderd van beschouwend naar ondervindend: een werk komt nu meer voort uit een ervaring of een experiment met de wereld om mij heen in plaats van alleen een waarneming ván de wereld om mij heen. Hierdoor is het proces voorafgaand aan de foto een grotere rol gaan spelen. Nog voordat ik de foto maak gebeurt er al veel interessants tijdens het onderzoek, zaken die soms wel en soms ook niet in het uiteindelijk vastgelegde beeld terugkomen.

Mijn projectplan is natuurlijk uitgebreider en specifieker dan dit. Als je hier meer over wilt weten kun je mijn projectplan hieronder lezen.

Dit blog is bedoeld om mijn proces te transformeren naar woorden. Om me te helpen reflecteren op mijn werk en hopelijk in het vinden van manieren waarop ik het proces meer ruimte en bestaansrecht kan geven.


Powered by SmugMug Log In